تبلیغات
فصل سکوت

فصل سکوت

تاریخ از آن کسانی خواهد شد که دونقط مسیر آن را با دو نقطه "عدالت" سبز بکنند. "محسن.نوزعیم"

تاریخ از آن کسانی خواهد شد که دونقط مسیر آن را با دو نقطه "عدالت" سبز بکنند. "محسن.نوزعیم"

فصل سکوت تاریخ از آن کسانی خواهد شد که دونقط مسیر آن را با دو نقطه "عدالت" سبز بکنند. "محسن.نوزعیم"
تـا بـا غم عشــــق تو مرا کار افتاد          بــیــچاره دلــم در غم بســـیار افتاد
"مولانا"

((هیچ حقیقتی را فدای مصلحت نکنیم))، چون روزی آن مصلحت ما را "قربانی" خود خواهد کرد.

"محسن نوزعیم"

پست همیشگی...


تاریخ : دوشنبه 28 مرداد 1392 | 12:09 ق.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
نامه سرگشاده به دکتر حسن روحانی، رئیس جمهورایران.
 با سلام و احترام جناب دکتر روحانی.
 کار رسمی تان مجددا آغاز شد...
 بیست و چهار میلیون رای منتظر هستند که با همه وجود و قدرتت به وعده ها و قول هایت را عملی بکنید. 
با همه بی مهرهای که از سوی دلواپسان به سمتت آمده است  وخواهد آمد، بایست که بیست و چهارمیلیون رای در کنارت باید بایستند. 
چون قرار نیست تنهایی بار همه مسائل را  آقای رئیس جمهور به دوش بکشید
اینبار نقش زنان در کابینه ات برجسته برجسته تر بکن که الان زمانش رسیده است .
امیدوارم که این بار شما نشان  بدهید که ما در انتخاب مان اشتباه نکردیم. 
در جامعه ما هم سیاست زدگی هست و هم سیاست زدایی این دو بحران را برای همیشه حل بکنید
بحران زیست محیطی، بحران آب، بحران هویت، بحران بیکاری... الا ماشالله بحران داریم، حل کنید این بحران ها را.
اجازه ندهید که رشد  هنر و فرهنگ در این وطن روبه خاموشی برود و بعضی ها مانع بشوند برای شکوفایش.
آقای دکتر حسن روحانی؛رئیس جمهور ایران،  برای راه یابی به قله های افتخار در همه عرصه ها اولین راه این است :مبارزه با هر نوع فساد . هر کجا که فساد اخلاقی،  اداری،  علمی، اقتصادی،  سیاسی،  ورزشی، فرهنگی هست باید از ریشه برای همیشه هرس و کنده بشود.  بهتر است البته همان کنده بشود،  چون هرس بشود دوباره احتمال بازگشت و رشد را دارد. اگر سیاست را ذیل امرسیاسی بدانیم، باید دوست و دشمن از هم تشخیص بدهیم. اصلا ذات سیاست جدا کردن و تمایزگذاری بین دوست و دشمن هست. ولی ما از شما خواهان "صلح" هستیم. البته مساله ی هست که باید فراموش نکنیم،  مفهوم سیاست این هست که کنش های مشخص ولی واکنش های غیر مشخص و غیر قابل پیش بینی از سوی طرف مقابل اتخاذ می گردد. الخصوص مراقب واکنش های داخلی باشیم. اگر چه پیش شما که مرد سیاست هستید،  صحبت از سیاست زیره به کرمان بردن هست. 
آقای رئیس جمهور ،  به آیندگان فکر بکنیم که برگهای تاریخ ورق زدند به وجودتان افتخار بکنند و به خود ببالند. 

 با احترام 
محسن نوزعیم
کارشناس ارشد علوم سیاسی


برچسب ها: حسن روحانی، رِئیس جمهور، مراسم تنفیذ، نامه سرگشاده،  

تاریخ : جمعه 13 مرداد 1396 | 01:34 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

مجله‌ی «فرهنگ امروز»، بخش ادبیات

بهاره‌ی بوذری: دکتر حسین پاینده، نویسنده، منتقد ادبی و استاد نظریه و نقد ادبی دانشگاه علامه طباطبائی که در میان آثار خود کتاب‌های متعددی در زمینه‌ی نقد ادبی دارد، به تازگی کتابی را با عنوان «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» ترجمه و منتشر کرده است. مخاطب اصلی این کتاب پژوهشگران و علاقه‌مندانی هستند که قصد دارند با کسب دانشی پایه‌ای درباره‌ی روش‌های نظام‌مند تحلیل متون ادبی، توانایی خود را نقد آثار ادبی و هنری پرورش دهند. با توجه به این‌که اصل این کتاب به زبان انگلیسی در ماه مارچ ۲۰۱۶ انتشار یافته و ترجمه‌اش با گذشت هشت ماه در ایران نیز منتشر شده است، با دکتر پاینده درباره‌ی ویژگی‌های این کتاب به عنوان منبع روزآمد نقد ادبی در ایران گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.

لطفاً نویسنده‌ی کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» خانم سلینا کوش را بیشتر معرفی فرمایید؟ زمینه‌ی آشنایی شما با این نویسنده و این کتاب چگونه فراهم شد؟

پاینده: خانم دکتر سلینا کوش دانشیار ادبیات در دانشگاه کارولینای جنوبی در  آمریکاست. علائق پژوهشی ایشان بیشتر به حوزه‌ی مدرنیسم، ادبیات قرن بیستم و نقد پسااستعماری مربوط می‌شود. ایشان تألیفات متعددی دارند، اما کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» جدیدترین کتاب‌شان است.

با توجه به این‌که در مدت زمان کوتاهی پس از انتشار متن اصلی ترجمه‌ی آن را آغاز کردید، چه دلایل و انگیزه‌هایی برای گزینش آن از میان کتب نقد ادبی روز دنیا داشتید؟

پاینده: من در کار حرفه‌ای خودم در دانشگاه با دانشجویانی سروکار دارم که اکثرشان  به حوزه‌ی نظریه و نقد ادبی علاقه‌مندند و می‌خواهند در همین زمینه ادامه‌ی تحصیل بدهند یا کار کنند. موضوع پایان‌نامه‌ی بسیاری از این دانشجویان به نقد ادبی مربوط می‌شود. در واقع، آن‌ها نیاز دارند با نظریه‌ی ادبی آشنا شوند تا بتوانند آن را در تحلیل متون ادبیات فارسی به کار ببرند. اما من متوجه شده‌ام که به رغم این علاقه‌ی وافر، اکثر همین دانشجویان آگاهی یا دانش درستی از نظریه و نقد ادبی ندارند. به آن‌ها حق می‌دهم، چون منابعی که در این زمینه در دسترس‌شان است، هنوز کافی نیست. البته در سال‌های اخیر افراد مختلفی کارهای ارزشمندی در این حوزه منتشر کرده‌اند، اما هنوز با وضعیت کمال‌مطلوب فاصله داریم. من در دانشگاه شاهد این هستم که دانشجویان در تحلیل داستان، شعر، نمایشنامه و فیلم همیشه این پرسش را مطرح می‌کنند که «چگونه می‌توان لایه‌ی سطحی یک اثر ادبی را کنار زد و به معنای عمیق‌تر آن رسید؟». این پرسشِ بجایی است چون تحلیل متن، بخش مهم و عمده‌ای از کارهای تحقیقی در حوزه‌ی مطالعات ادبی را تشکیل می‌دهد. توانایی تحلیل جزئیات ظاهری یا سطحی در متون ادبی و ارائه‌ی خوانشی قانع‌کننده که بر مبنای همان جزئیات شکل گرفته باشد، جزو مهارت‌هایی است که از هر پژوهشگر ادبیات توقع داریم. روش‌شناسی خوانش تحلیلی، همچنین مصطلحات این کار، آن‌طور که باید به دانشجویان آموخته نمی‌شود. وقتی هم که خودِ آنان تلاش می‌کنند منبعی در این زمینه بیابند تا مشکل‌شان را برطرف کنند، با کمبود منابع مواجه می‌شوند. یکی از انگیزه‌های اصلی من در ترجمه‌ی این کتاب، این بود که گامی در مسیر برطرف کردن همین مشکل بردارم. به علت‌های مختلف، منابعی که قبلاً ترجمه شده‌اند به اندازه‌ی کافی در رفع این مشکل کارساز نبوده‌اند. به نظر من یک علت مهم این وضعیت، مناسب نبودن گزینش اولیه‌ی مترجم از منابع برای ترجمه بوده است. هر کتاب خارجی‌ای، ولو خیلی هم مفید، نمی‌تواند نیازهای خاص ما در حوزه‌ی مطالعات ادبی در ایران را برطرف کند. محتوای این کتاب من را قانع کرد که تا حدود زیادی می‌تواند به این منظور کارگشا باشد و به همین دلیل ترجمه‌اش کردم.

http://s8.picofile.com/file/8298293026/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87_%D8%A8%D8%A7_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84_%D9%88%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C_%DB%B1.jpg

دقیقاً چه چیزی در محتوای این کتاب خاص هست که شما معتقدید انتخاب خوبی برای ترجمه شدن به زبان فارسی بوده است؟

پاینده: این کتاب نه برای آموختن نقد به معنای اخص کلمه، بلکه به منظور پرورش  توانش تحلیلی دانشجویان و علاقه‌مندان به ادبیات نوشته شده است. هر کسی که بخواهد به معانی ثانوی و دلالت‌شده‌ی متون ادبی و هنری پی ببرد، ابتدا باید بتواند حساسیت خاصی نسبت به جزئیات این متون پیدا کند، جزئیاتی که در ظاهر بخشی از توصیف معمولی یک مکان یا ظاهر یک شخصیت است، یا صرفاً شرحی از یک رویداد به نظر می‌آید، اما وقتی که همان متن را با نگاهی تحلیلی بررسی کنیم، درمی‌یابیم که جزئیات توصیف‌ها در آن، زنجیره‌ی همپیوسته‌ای را تشکیل می‌دهند و به طور تلویحی معانی ناگفته یا تصریح‌نشده‌ای را به ذهن مخاطب القا می‌کنند. اغلب دانشجویانی که من می‌بینم، حساسیت لازم برای تشخیص این جزئیات، تمرکز بر آن‌ها و تحلیل دلالت‌های‌شان را ندارند. نویسنده‌ی این کتاب به روشی کاملاً نظام‌مند تلاش می‌کند این حساسیت به جزئیات را در خواننده بپروراند. مثال‌های متعددی هم می‌زند که به رغم تعلق به ادبیات انگلیسی‌زبان، آن‌قدر درباره‌شان توضیح داده است که خواننده به سهولت می‌تواند درک صحیحی از خوانش تحلیلی متون ادبی پیدا کند. علاوه بر این‌ها، نویسنده اصطلاحات تخصصی‌ای را که در این نوع خوانش تحلیلی به کار می‌روند، با زبانی روشن برای خواننده توضیح داده است. این ویژگی‌ها باعث شدند که من متقاعد شوم این کتاب می‌تواند نیازهای ما در حوزه‌ی تحلیل متون ادبی را به میزان زیادی برطرف کند.

لطفاً در زمینه‌ی اصول مورد نظر جناب‌عالی در زمینه‌ی معادل‌سازی اصطلاحات ادبی در هنگام ترجمه‌ی این کتاب توضیحاتی بفرمایید.

پاینده: روش من این است که اگر معادل رسا و جاافتاده‌ای برای یک اصطلاح ادبی  قبلاً به کار رفته باشد، من هم از همان معادل استفاده می‌کنم تا تشتت و چندگانگی اصطلاحات مانع از فهمیدن متن نشود. اما اگر معادلی قبلاً به کار رفته و رواج هم یافته باشد که نادقیق یا نادرست باشد، تلاش می‌کنم تا معادل بهتری را خودم پیشنهاد کنم. شخصاً اعتقاد ندارم که هر مترجمی اصطلاحات مختلف را به سلیقه‌ی خودش معادل‌یابی کند. در ترجمه‌ی این کتاب، همه‌ی اصطلاحات مهمی را که در متن به کار برده‌ام، چه آن‌هایی را که قبلاً به کار رفته‌اند و چه آن‌هایی را که پیشنهاد خودم هستند، در دو ضمیمه‌ی انگلیسی به فارسی و فارسی به انگلیسی در پایان کتاب آورده‌ام تا خواننده به سهولت بتواند بفهمد معادل‌ها برای چه اصطلاحاتی در زبان مبدأ به کار رفته‌اند. این ضمیمه‌ها شاید همچنین کمکی باشند به مترجمان بعدی‌ای که در این زمینه ترجمه خواهند کرد. در کار معادل‌یابی برای اصطلاحات تخصصی، سلیقه‌ها می‌توانند متفاوت باشند، اما اگر معادلی با سلیقه‌ی شخص خودم همخوانی نداشته باشد و با این حال درست باشد، ترجیح می‌دهم همان معادل را به کار ببرم تا خواننده راحت‌تر بتواند متن را بخواند و بفهمد. یکی از بزرگ‌ترین معضلات ما در حوزه‌ی ترجمه‌ی منابع نقد ادبی، همین تشتت معادل‌هاست. تا حد ممکن باید از تشتت بیشتر اجتناب کنیم. اگر فرهنگستانی تأثیرگذار با مدیریتی ماهیتاً علمی داشتیم، می‌شد تا حدود زیادی از این تشتت جلوگیری کرد، اما در هر صورت وضعیت فعلی همین است و شاید بهترین کار این باشد که مترجم فقط زمانی دست به معادل‌سازی جدید بزند که دلایلی مقنع در نادرست بودن معادل‌های به‌کاررفته‌ی قبلی داشته باشد.

نویسنده‌ی این کتاب کدام دسته از مخاطبان را مد نظر داشته و به نظر شما، آیا ترجمه‌ی این کتاب می‌تواند به عنوان یک مرجع دانشگاهی در حوزه‌ی نقد ادبی در ایران در نظر گرفته شود؟

پاینده: نویسنده‌ی این کتاب دانشجویان ادبیات و علوم انسانی را به عنوان مخاطبان  درجه‌ی اول این کتاب در نظر داشته و مطالب را جوری نوشته است که این دسته از افراد بتوانند در تکالیف درسی و تحقیقات‌شان از آن استفاده کنند. اما خواننده‌ی عام هم مورد نظر بوده است. مقصودم خواننده‌ای است که دانشجوی این یا آن رشته‌ی علوم انسانی نیست، ولی به ادبیات علاقه دارد، رمان و شعر و داستان کوتاه می‌خواند، فیلم سینمایی تماشا می‌کند و به تئاتر می‌رود. این خواننده‌ی علاقه‌مند هم نوعاً دوست دارد بفهمد متن ادبی چه معناهایی را به غیر آن چیزی که به صراحت در متن آمده است، القا می‌کند. محتوای کتاب، حتی جایی که نویسنده نظریه‌های ادبی و کاربردشان در نقد عملی را شرح می‌دهد، با چنان زبان روشنی ارائه شده است که یقیناً برای این دسته از خوانندگان عام هم کاربرد پیدا می‌کند. در خصوص این‌که این کتاب بتواند جزو مراجع علمی در کشور ما قرار بگیرد، فقط با گذشت زمان می‌توان قضاوت کرد. طبیعتاً شخص خودم امیدوارم چنین بشود، اما ناشر هم نقش بسزایی در نیل به چنین هدفی ایفا می‌کند. تبلیغ و شناساندن این کتاب به جامعه‌ی مخاطبان هدف، می‌تواند در این زمینه اثرگذار باشد.

با توجه به این‌که ترجمه‌ی این کتاب بسیار ساده و روان است، آیا سبک نگارش و زبان خانم کوش هم ساده و روشن بود یا پیچیدگی‌ها و دشواری‌های خاص خود را داشت؟

پاینده: شاید بیان این موضوع از زبان من در جایگاه مترجم این کتاب جور دیگری تعبیر  شود، اما نه برای برجسته کردن دشواری کار خودم در ارائه‌ی ترجمه‌ی رسا و حقیقتاً مفید،‌ بلکه برای تأکید بر اهمیت توجه به معنادار بودن ترجمه‌ها می‌گویم که نه فقط ترجمه‌ی این کتاب، بلکه اصولاً ترجمه‌ی هر کتابی در زمینه‌های نظری و جدید، کار سختی است. مترجم باید مطالبی را که هنوز در زبان مقصد مفهوم‌سازی نشده‌اند، از راه ترجمه به مخاطبان کتاب منتقل کند و این واقعاً کار دشواری است. خواندن همین کتاب در زبان اصلی، برای مخاطبانی که انبوهی از اطلاعات پیش‌زمینه‌ای را در تحصیلات قبلی‌شان (حتی در دوره‌ی دبیرستان) کسب کرده‌اند، البته راحت است؛ اما برای خواننده‌ی ایرانی این‌طور نیست. دلیل این تفاوت بسیار واضح است: خواننده‌ی ایرانی آن اطلاعات وسیعِ پس‌زمینه‌ای را ندارد. به بیان ساده‌تر، خواننده‌ی انگلیسی‌زبان با مفاهیمی که برایش مابه‌ازای زبانی دارند این کتاب را می‌فهمد، حال آن‌که خواننده‌ی فارسی‌زبان باید بدون آن مفاهیمِ پیشینی و صرفاً با اتکا به واسطه‌ای زبانی مطالب را بفهمد. برای رفع این مشکل، بسیار تلاش کردم که مطالب کتاب را، به پیروی از سبکی که نویسنده‌ی اصلی در بیان آن‌ها به کار برده است، به روشنی و به شکلی آسان‌فهم به خوانندگان فارسی‌زبان منتقل کنم. البته، همان‌طور که حتماً خودتان هم توجه کرده‌اید، تعداد بسیار زیادی زیرنوشت هم به نام مترجم به کتاب اضافه کردم، تا در آن بخش‌هایی از کتاب که نویسنده صرفاً اصطلاحی را به کار برده اما هیچ توضیحی درباره‌ی معنای آن به دست نداده است، خودم توضیح لازم را به خوانندگان فارسی‌زبان بدهم و به این ترتیب فرایند خواندن کتاب را راحت‌تر کنم. اصطلاحاتی مانند «فیلم دوران‌نما»، «آثار نوزایشی» یا «آثار پیش‌درآمدی» را در نظر بگیرید. این اصطلاحات حاصل نظریه‌پردازی‌های پسامدرن در دو دهه‌ی اخیر هستند. در کشور ما اکثر دانشجویان یا علاقه‌مندان به نقد ادبی با این اصطلاحات آشنا نیستند، اما همین اصطلاحات در جایی که نظریه‌های مربوط به آن‌ها پرورانده شده‌اند، برای اهالی ادبیات یا پژوهشگران ادبی آشنا هستند. برای مثال، «پیش‌درآمد» به رمانی اطلاق می‌شود که داستان یک رمان دیگر را بسط‌وگسترش می‌دهد، به این ترتیب که به جای ادامه دادن آن داستان، وقایعی را روایت می‌کند که پیش از آغاز داستان رخ داده بودند. این شکل از نگارش پسامدرن هنوز در ادبیات ما رواج پیدا نکرده است. قاعدتاً اگر من به ترجمه‌ی این کتاب بسنده می‌کردم و همین اصطلاح را در زیرنوشت توضیح نمی‌دادم، شاید شما دیگر این ترجمه را «آسان و روان»‌ توصیف نمی‌کردید. توضیحاتی که به صورت زیرنوشت به کتاب اضافه کرده‌ام، صرفاً درباره‌ی اصطلاحات ادبی نیستند و خیلی مواقع شخصیت‌های آثار ادبی را که نویسنده به آن‌ها اشاره کرده بیشتر معرفی کرده‌ام، یا پیرنگ رمان‌ها و فیلم‌هایی را که نویسنده فقط نام برده و فرضش این بوده که مخاطب به خوبی با آن‌ها آشناست توضیح داده‌ام. البته من خوشحالم که شما، در جایگاه خواننده‌ی نوعی، زبان این ترجمه را «آسان» می‌دانید، اما باید در نظر داشته باشید که اگر آن توضیحات به کتاب افزوده نشده بود، یا اگر من به قابل فهم بودن ترجمه توجه کافی نمی‌کردم، شاید حاصل کارم مشابه همان ترجمه‌هایی می‌شد که انسان حتی با چند بار خواندن باز هم نمی‌تواند معنای‌شان را درست بفهمد یا در کارش مورد استفاده قرار دهد. همان‌طور که خودتان هم می‌دانید، ترجمه‌های نارسا که زبانی الکن و نافهمیدنی دارند، خیلی مواقع به عنوان تکلیف درسی به دانشجویان داده شده‌اند و استاد مربوط فقط آن ترجمه‌های مغلوط را کنار هم گذاشته و حداکثر ویرایش کرده است. بارها به دانشجویانی برخورده‌ام که می‌گویند استادشان یک کتاب کامل را بین اعضای کلاس تقسیم کرده و برای ترجمه کردن هر فصل نمره‌ی کلاسی گذاشته است. مثل روز روشن است که چنین ترجمه‌هایی را حتی اگر چند بار هم بخوانید، باز هم نخواهید فهمید.

http://s8.picofile.com/file/8298293184/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87_%D8%A8%D8%A7_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84_%D9%88%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C_%DB%B2.jpg

به نظر جناب‌عالی، آثار منتشرشده با موضوع نقد ادبی در ایران، از نظر کیفیت و کمیت، تا چه حد جوابگوی نیاز محققان و علاقه‌مندان مباحث نقد ادبی است؟ به عبارت دیگر، جای خالی کتاب‌هایی همچون  کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» که مفاهیم پایه‌ای نقد و تحلیل متون ادبی را آموزش می‌دهند، چقدر احساس می‌شد؟

پاینده: اعتقاد من این است که در سال‌های اخیر، کتاب‌های خوبی در این زمینه  منتشر شده‌اند، اما تردید دارم که کیفیت همه‌ی آن‌ها ممتاز بوده باشد. باید دید انتشار یک کتاب عملاً چه اثری در پژوهش‌های بعدی یا حتی چه تأثیری در جهت‌گیری‌های پژوهشی باقی می‌گذارد. برخی از کتاب‌ها در واقع کتاب‌سازی‌اند و هیچ تأثیری در مطالعات ادبی نمی‌گذارند. اخیراً دیده‌ام که عده‌ای از استادان دانشگاه‌ها پایان‌نامه‌های دانشجویان را به نام خودشان یا همراه با نام دانشجویان‌شان منتشر می‌کنند. این قبیل شبه‌کتاب‌ها هم بی‌تأثیرند. یقیناً ترجمه‌های گنگ و نامفهوم نیز تأثیری نخواهند داشت. تنها آن کتاب‌هایی در موضوع نظریه و نقد می‌توانند تأثیر جدی در مطالعات ادبی باقی بگذارند که نیازهای واقعی و مبرم ما را اجابت کنند. برخی از کتاب‌ها (اعم از ترجمه و بخصوص تألیف) بیش از آن‌که نیازی واقعی را اجابت کنند، دانش نویسنده را به رخ می‌کشند و با زبانی مغلق و پُرطمطراق مطالبی را مطرح می‌کنند که هرچند خیلی جدید به نظر می‌رسند اما عملاً به هیچ کاری نمی‌آیند. همچنان که پیشتر هم اشاره کردم، انگیزه‌ی خودِ من در ترجمه‌ی این کتاب، برطرف کردن ضعف آشکاری بود که در دانشجویان می‌دیدم. من با نیازهای واقعی سروکار دارم و تلاشم این است که آن نیازها را به طور واقعی برطرف کنم. از نظر من، در مقطع کنونی و وضعیتی که ما در مطالعات ادبی داریم، کتابی پایه‌ای در زمینه‌ی خوانش تحلیلی متون ادبی، کتابی که روش مشخصی را برای فهم ادبیات با مثال‌های متعدد آموزش بدهد، یکی از نیازهای کاملاً مشهود و مبرم ما را برطرف می‌کند.

-------------------- 
گفت‌وگو از بهاره بوذری


برچسب ها: کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی»، منابع نقد ادبی، مصاحبه‌ی حسین پاینده،  

تاریخ : جمعه 2 تیر 1396 | 11:21 ق.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
"علی"(ع) آن حقیقت  راستینهمه اسرار هستی و نیستی را از اذل تا ابد
در سینه خود نهفته کرد.می دانست 
آری می دانست تاریخ را چگونه ورق خواهند زد..
آن صفحات تاریک تاریخ چگونه با او دشمنی می کند
ولی این تاریخ پست و مست دنیا ، نام علی را هرگز  نمی تواند از قلبهای عاشقان راستین او را دور بریزد؛آنهای که جویایی علی هستن بدنبال یک حقیقت که چیزی جز "حق" نیست ،نمی روند.

25 /03 /96

محسن نوزعیم


چاه بلندی 
محرم علی(ع) شد.
وای بر کوفیان کوته بین.




تاریخ : پنجشنبه 25 خرداد 1396 | 10:35 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
تو در عصر معجزه ها زندگی می کنی؛
معجزه ماشین ها،
معجزه اشیأ،
((معجزه مصرف))،*
معجزه جنگ،
معجزه پساها،
معجزه فراموشی،
معجزه بیگانگی..
تو در عصر معجزه ها زندگی می کنی.

پی نوشت: واژه معجزه مصرف از واژگان ژان بوردیا در کتاب جامعه مصرفی برگرفته شده است و الهامی شد برای نوشتن این دلنوشته

محسن نوزعیم


برچسب ها: دلنوشته، معجز ه ها، سپید،  

تاریخ : سه شنبه 23 خرداد 1396 | 10:05 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

ز باغ می برند چراغانیت کنند
تا کاج جشن های زمستانیت کنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مبر به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند

یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند


فاضل نظری


برچسب ها: شعر، فاضل، نظری،  

تاریخ : یکشنبه 21 خرداد 1396 | 10:18 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
بوسه باد خزونی، با هزار نامهربونی
زیر گوش برگ تنها
میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزش رو می بازه
غرق بوسه های باد و
وحشت روزای تازه
می کنه دل از درخت و، میشه آواره کوچه
کوچه ای که یادگار
روزای رفته و پوچه
می شینه گوشه ی کوچه، چشم به آسمون می دوزه
می کنه یاد گذشته
دلش از غصه می سوزه
یاد باد...!
یاد گذشته شاد باد
این دل زرد و تهی
در حسرت دیدار باد
یاد روزایی که کوچه، زیر سایه تنم بود
مهربون درخت عاشق، مست عطر نفسم بود
سهم من از بوسه باد
چی بگم ای داد و بیداد
همه زردی و تباهی
مردن و رفتن از یاد

تاریخ : پنجشنبه 18 خرداد 1396 | 11:45 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

«ضمیر ناخودآگاه» اصطلاحی است که در نظریه‌ی روانکاوی برای اشاره به ساحت تاریک روان به کار می‌رود. مطابق با مفروضات این نظریه، این بخش از روان هر فرد در حالت معمولی دسترس‌ناپذیر، ناشناخته و بی‌نظم است. باقی‌ماندهایی از نخستین تجربیاتی که فرد در اوان کودکی در روابط بینافردی‌اش کسب کرده است، همچنین آرزوهای کام‌نیافته، هراس‌ها، استنباط‌های نامعقول و حیرت‌آور، همگی به صورت کُپه‌هایی جدا از هم و پراکنده در ضمیر ناخودآگاه هر فرد انباشته شده‌اند. محتویات ضمیر ناخودآگاه هر از گاهی از اعماق روان ما سر برمی‌آورند و در رؤیاهای شبانه، لغزش‌های زبانی، خیال‌پروری‌های هنگام بیداری و مجموعه‌ی متنوعی از اشتباهاتِ به ظاهر بی‌دلالت در کارهای روزمره که فروید آن‌ها را اصطلاحاً «کنش‌پریشی» می‌نامید، تکرار می‌شوند. شناخت وضعیت روانی هر کس و درمان اختلالات روانی، در گرو راه بردن به درون این ساحت تاریک و ناشناخته از ذهن اوست.

آیا در مطالعات ادبی می‌توان به دنبال آشکار کردن «ضمیر ناخودآگاهِ متن» بود؟ آیا متون ادبی هم می‌توانند واجد ضمیر ناخودآگاه باشند؟ پی‌یر ماشری (نظریه‌پرداز فرانسوی که در آثارش تلفیقی از مفاهیم مارکسیستی و روانکاوانه به دست می‌دهد) به هر دوی این پرسش‌ها پاسخی مثبت می‌دهد. از نظر او، نقد ادبی یعنی تبیین ضمیر ناخودآگاه متن. ماشری این دیدگاه را در کتاب مشهورش با عنوان نظریه‌ای درباره‌ی تولید متون ادبی مطرح کرده است. آنچه در زیر می‌خوانید، بخشی از شرح‌وبسط همین نظریه به قلم جان استوری است که در کتاب او با عنوان مطالعات فرهنگی درباره‌ی فرهنگ عامّه آورده شده است:

ماشری آنچه را «مغالطه‌ی تفسیری» می‌نامد، مردود می‌شمارد. به سخن دیگر، این دیدگاه که هر متنی یک معنای واحد دارد و هدف نقد معلوم ساختن آن معنای یگانه است، از نظر او پذیرفتنی نیست. به اعتقاد ماشری، متن ادبی نوعی چیستان نیست که معنایی را در خود پنهان کرده باشد، بلکه برساخته‌ای است با معانیِ متکثر. «تبیین» متن در گرو پذیرفتن این گزاره است. تبیین متن همچنین مردود شمردن این نظر را ایجاب می‌کند که متن واجد وحدتی همساز است، وحدتی که از «خلاقیت» نویسنده در آفرینش اثر یا از مقصود برترِ نویسنده نشئت می‌گیرد ... متون داستانی از تقابل چندین گفتمان شکل می‌گیرند: گفتمان‌هایی صریح، تلویحی، مسکوت گذاشته‌شده و غایب ... نقد باید معرفت جدیدی از متن به دست دهد، معرفتی که ضرورت ایدئولوژیکِ سکوت‌ها و غیبت‌های متن و نقصان ساختاربخشِ آن را تبیین می‌کند. به عبارتی، نقد یعنی به نمایش گذاشتن آنچه در متن بیان‌شدنی نیست ... ماشری با استناد به تحقیقات فروید در زمینه‌ی رؤیا، استدلال می‌کند که به منظور بیان هر مطلبی، برخی مطالبِ دیگر باید ناگفته بمانند. کار منتقد ادبی تفحّص درباره‌ی دلیل (یا دلایل) این غیاب‌ها و سکوت‌ها در متن است. «آنچه در اثر اهمیت دارد، دقیقاً همان امر مسکوت است». فروید اعتقاد داشت که معانیِ مشکلاتِ بیمارانش در گفتمان آگاهانه‌ی آنان پنهان نشده، بلکه در گفتمان آشفته‌ی ضمیر ناخودآگاه آنان سرکوب گردیده است و لذا [برای فهم مشکلات روانی] به تحلیل موشکافانه‌ای نیاز داریم تا تفاوت گفته‌های بیمار با رفتار او را به دقت بررسی کنیم. ماشری هم به تأسی از فروید تناقض‌های بین امر بیان‌شده و امر نشان‌داده‌شده در متن را مورد کاوش قرار می‌دهد. وی می‌گوید که در هر متنی یک «شکاف» ــ یا «فاصله‌گذاریِ درونی» ــ بین آنچه متن می‌خواهد بگوید و آنچه متن عملاً می‌گوید، وجود دارد. برای تبیین متن، منتقد باید از این شکاف فراتر رود تا دریابد «متن چه باید بگوید تا بتواند آنچه را می‌خواهد بگوید بیان کند». «ضمیر ناخودآگاهِ» متن در همین «شکاف» شکل می‌گیرد.

نقل‌قول فوق از فصل چهارم کتاب جان استوری است که به «داستان‌های عامّه‌پسند» اختصاص دارد. شرح‌وبسط کامل نظریه‌ی پی‌یر ماشری درباره‌ی «ضمیر ناخودآگاهِ متن» را در همین فصل از کتاب جان استوری می‌توانید بخوانید که مشخصاتش از این قرار است:

مطالعات فرهنگی درباره‌ی فرهنگ عامّه، نوشته‌ی جان استوری، ترجمه‌ی حسین پاینده (چاپ سوم، نشر آگه: امرداد ۱۳۹۵). ترجمه‌ی این کتاب، «جایزه‌ی کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران» را به خود اختصاص داد.

http://s9.picofile.com/file/8270265650/مطالعات_فرهنگی_درباره‌ی_فرهنگ_عامّه،_چاپ_سوم.jpg

 این کتاب به منظور معرفی «مطالعات فرهنگی» به زبان فارسی ترجمه شده است. نویسنده در هر فصل، مهم‌ترین مفاهیم این حوزه‌ی مهم از علوم انسانی را در بحث راجع به جنبه‌های گوناگونِ فرهنگ عامّه، با استناد به کتاب‌ها و مقالاتِ مشهورترین نظریه‌پردازانِ مطالعات فرهنگی شرح می‌دهد و سپس به نمونه‌هایی از ارزشمندترین تحقیقاتی اشاره می‌کند که با اتخاذ همین رهیافت انجام شده‌اند. از این رو، می‌توان گفت کتاب حاضر، هم نظریه‌های مطالعات فرهنگی را به روشنی معرفی می‌کند و هم این‌که با ذکر جزئیاتِ پژوهش‌های شاخص، الگویی از تحقیقات عملی در این زمینه پیش روی خواننده‌ی ایرانی قرار می‌دهد. در فصل‌های مختلف این کتاب، به موضوعاتی از این قبیل پرداخته می‌شود: جایگاه تلویزیون در فر‌هنگ معاصر؛ علل جذابیت فیلم‌ها و رمان‌های عامّه‌پسند؛ تحلیل فرهنگیِ محتوای روزنامه‌های جنجالی و مجلات عامیانه؛ دلالت‌ها و معانی نمادینِ موسیقی پاپ برای جوانان؛ مصرف‌گرایی در جامعه‌ی معاصر؛ و تحولات فرهنگی در فرایند جهانی‌شدن.

برگرفته از وبلاگ دکتر حسین پاینده عزیز


برچسب ها: حسین پاینده، مطالعات فرهنگی،  

تاریخ : دوشنبه 15 خرداد 1396 | 09:25 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

مجله‌ی اندیشه‌ی پویا، بخش ادبیات

علیرضا اکبری: ساموئل جانسون، نویسنده و منتقد انگلیسی، زمانی گفته بود: «من ترجیح می‌دهم مورد حمله‌ی منتقدان قرار بگیریم تا مورد بی‌توجهی‌شان، زیرا بزرگ‌ترین ظلمی که می‌توان در حق یک نویسنده روا داشت، سکوت در مورد آثار اوست.» اما اگر منتقد ادبی یا کسی که «دیگران» او را در جایگاه منتقد نشانده‌اند قرار باشد با معیارهایی سطحی یا اساساً بدون معیار یا بر اساس ملاحظات محفلی به سنجش ادبیات بپردازد، همان بهتر که «سکوت» پیشه کند. فضای عمومی نقد ادبی در ایران در جلسات نقد عمومی و در مطبوعات و اخیراً در فضای مجازی، سرشار از گفته‌ها و نوشته‌های به اصطلاح منتقدانی است که از معیارهای لازم برای نقد آثار ادبی فاصله دارند. ترجمه‌ی آثار مهم در آموزش نقد شاید یکی از راه‌های مقابله به بی‌دانشیِ شایع در نقد ادبی در ایران باشد. اصول و مبانی تحلیل متون ادبی، نوشته‌ی سلینا کوش، از جمله کتاب‌های جالب‌توجه در این زمینه است که اخیراً به قلم دکتر حسین پاینده ترجمه شده است. در مورد ترجمه‌ی این کتاب و آسیب‌های نقد ادبی در ایران پرسش‌هایی را با ایشان در میان گذاشتیم که پاسخ‌شان را در ادامه می‌خوانید.

محفل‌گرایی، آفت نقد ادبی در  ایران

۱. هر ساله کتاب‌های زیادی در حوزه‌ی نقد ادبی تألیف و منتشر می‌شود. شما به عنوان استادی که خودش در دانشگاه احتمالاً بسیاری از این کتاب‌ها را تدریس کرده‌، کتاب سلینا کوش را واجد چه ویژگی‌هایی تشخیص دادید که دست به ترجمه‌ی آن زدید؟

پاینده: من ترجمه‌هایم را بر اساس نیازسنجی انجام می‌دهم. به وضعیت واقعی نقد ادبی در ایران نگاه می‌کنم، به ضعف‌های دانشجویان توجه می‌کنم، اشکالات پایان‌نامه‌ها و حتی درخواست کسانی که با من تماس می‌گیرند را در دایره‌ی ملاحظاتم می‌گنجانم و آن وقت با توجه به همه‌ی این عوامل تصمیم می‌گیرم که آیا ترجمه این یا آن کتاب معیّن می‌تواند جوابگوی نیازهای واقعی باشد یا نه. تأکید می‌کنم که من به نیازهای واقعی توجه می‌کنم؛ مقصودم از «واقعی» این است که ترجمه‌ی بی‌هدف و تجریدی را سودمند نمی‌دانم. چه‌بسا کتاب‌های زیادی را ببینم که خیلی مفید هستند، اما دخلی به وضعیت خاص مطالعات ادبی در ایران ندارند. آن کتاب‌ها شاید برای مخاطبان اصلی‌شان در کشورهای زبان مبدأ (در این مورد انگلستان، آمریکا، کانادا، استرالیا و غیره) خیلی هم مفید باشند، اما چون به پیشبرد مطالعات نقادانه‌ی ادبی در ایران کمک خاصی نمی‌کنند به اعتقاد من گزینه‌های مناسبی برای ترجمه نیستند. مترجمانِ توانمندی را در کشور خودمان می‌شناسم که برای معرفی نظریه و نقد ادبی جدید زحمات درخور ستایشی کشیده‌اند، اما به رغم زحمات‌شان نتوانسته‌اند وضعیت نقد ادبی را متحول کنند یا ارتقا دهند. به نظر من، یکی از علت‌های کم‌ثمر یا حتی بی‌ثمر بودن بسیاری از ترجمه‌ها در این حوزه این است که کتاب‌های گزینش‌شده، معطوف به نیازهای ما نبوده‌اند و لذا ترجمه‌ی آن‌ها نتوانسته است تغییری در مطالعات ادبی ایجاد کند. ترجمه را نباید به اصطلاح «برای دل خود» انجام داد. ترجمه به منظور انتقال دانش انجام می‌شود تا خوانندگانی دیگر، در زبان و فرهنگی دیگر، بتوانند از آن دانش استفاده کنند. بر این اساس، اصولاً اگر محتوای کتابی را به وضعیت خودمان نامربوط ببینم، یا اگر قانع نشوم که آن کتاب می‌تواند مشکل خاصی را در مطالعات ادبی در کشور ما حل کند، دست به ترجمه‌ی آن کتاب نمی‌زنم، ولو این‌که آن کتاب را نظریه‌پرداز سرشناس یا منتقد نامداری نوشته باشد. شاید در مقطعی دیگر، در زمانی که پیشرفتی در مطالعات ادبی به دست آورده باشیم، باز به سراغ همان کتاب بروم و این بار ترجمه‌اش کنم، اما عجالتاً آن را کنار می‌گذارم تا بتوانم توان خودم را مصروف کاری کنم که ثمری در پی داشته باشد.

با این مقدمات، باید اضافه کنم که سلینا کوش در کتابش به پرسش مهمی پاسخ می‌دهد که دانشجویان و مخاطبانم بارها و بارها از من پرسیده‌اند. به کرّات اتفاق افتاده است که بعد از یک جلسه‌ی نقد فیلم در این یا آن کانون و انجمن و محفل ادبی و هنری، یا بعد از جلسه‌ی کلاسی که رمان یا داستان کوتاهی را بررسی می‌کرده‌ام، به من مراجعه می‌کنند و می‌پرسند «این تحلیلی که شما ارائه دادید جالب بود، اما خودِ ما چطور می‌توانیم فیلم یا رمانی را تحلیل کنیم؟». به بیان دیگر، مخاطبانم می‌خواهند با روش‌شناسی نقد آشنا شوند. پاسخ من همیشه این بوده است که اول باید توجه‌شان به جزئیات تکرارشده در متن را بیشتر کنند و بعد تبیینی از دلالت آن تکرارها به دست دهند. البته این پاسخ برای مخاطبی که چند دقیقه با من صحبت می‌کند خیلی انتزاعی به نظر می‌رسد و شاید به لحاظ عملی چندان راهگشا نباشد، اما کتاب سیصدصفحه‌ای اصول و مبانی تحلیل متون ادبی همین پاسخ را مفصلاً شرح‌وبسط می‌دهد و لذا کیفیتی بسیار انضمامی، قابل‌فهم و کاربردی دارد. سلینا کوش برای مخاطبی که هنوز با نظریه‌های ادبی آشنا نیست توضیح می‌دهد که چگونه سکوت متن را به بیان تبدیل کند. متن ادبی سکوت می‌کند چون در این نوع نوشتار امر ناگفته به مراتب بیشتر از امر گفته‌شده اهمیت دارد. استعاره بنیانی‌ترین شکل ناگفتن است که در هر نوشتار ادبی نقشی بسزا برای القای معانی ثانوی ایفا می‌کند. نقد ادبی را می‌توان شکلی از به بیان آوردن امر مسکوت نامید. این فرایند (استخراج معنا از سکوت) مستلزم تحلیل استعاره‌های سکوت‌آفرین در متن است و سلینا کوش دقیقاً روش همین کار را با نمونه‌های متعدد از شعر، داستان کوتاه، نمایشنامه، رمان، فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی توضیح می‌دهد، آن هم با زبانی روشن که به خواننده امکان می‌دهد بحث‌های ارائه‌شده در کتاب را به سهولت بفهمد و دنبال کند. علاوه بر این، باید اشاره کنم که نویسنده‌ی این کتاب اصطلاحات تخصصی نقد را هم با زبان و روشی واضح و دنبال‌کردنی معرفی می‌کند تا مخاطب بعداً، وقتی که خودش مقاله یا پایان‌نامه یا کتابی می‌نویسد، بتواند مفاهیم مورد نظرش را به شیوه‌ای حرفه‌ای و با ترمینولوژی تخصصی ابراز کند. آموزش این اصطلاحات از دیگر محسنات کتاب سلینا کوش است.

http://s8.picofile.com/file/8289561568/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84_%D9%88_%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C.jpg

۲. کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» بر خلاف نمونه‌های مشابه، روش‌های نقد ادبی را براساس مکاتب آکادمیک نقد توضیح نداده بلکه دریچه‌های متفاوتِ اندیشیدن به ادبیات در این کتاب مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. آیا بعد از چاپ صدها کتاب با رویکرد نقدِ مکتب‌محور، انتشار کتاب‌هایی مثل کتاب سلینا کوش را باید آغاز رویکردی جدید در تألیف کتاب‌های نظریه و نقد ادبی ارزیابی کرد؟

پاینده: نه، این روش در کتاب‌های دیگری هم قبلاً به کار رفته است، اما شاید نه به این وضوحی که در کتاب سلینا کوش مشهود است. برای مثال، کتابنظریه‌ی ادبی برتنس، یا کتاب راجر وبستر با عنوانپیش‌درآمدی بر مطالعه‌ی نظریه‌ی ادبی، همچنین کتاب کاترین بلزی به اسم عمل نقد که هر سه نیز به فارسی ترجمه شده‌اند، بر اساس رویکردهای نقادانه نوشته نشده‌اند. البته شیوه‌ی ارائه‌ی مطالب در کتاب سلینا کوش با هر سه کتابی که گفتم تفاوت دارد، ولی از این نظر که فصل‌هایش بر مبنای رهیافت‌های خاص سازماندهی نشده است با آن‌ها اشتراک دارد.

۳. در مقدمه‌ی کتاب با اشاره به دلبخواهی بودن معیارهای نقد در اکثر جلسات نقد در ایران، راه برون‌رفت از این وضعیت را اتکا به نظریه و نقد روشمند دانسته‌اید، هدفی که ترجمه‌ی کتاب سلینا کوش نیز در راستای تحقق آن انجام شده است. در نازل بودن سطح جلسات نقد ادبی و هنری در ایران و همچنین نقدهایی که در مطبوعات منتشر می‌شود حرفی نیست، اما فکر نمی‌کنید سوق دادن نقد مطبوعاتی به سمت نظریه‌ی ادبی با مقتضیات این نوع نقد همخوانی نداشته باشد؟ در مطبوعات مهم ادبی و فرهنگی جهان هم نمی‌بینیم که روزنامه‌نگاران با اتکا به نظریه‌ی ادبی به اصطلاح «نقدهای آکادمیک» بنویسند. عمده‌ی نقدها یا به عبارت دقیق‌تر ریویوهایی که در نشریاتی مانند نیویورکر، هارپرز، گرانتا و … منتشر می‌شود از نوع نقدهای به اصطلاح impressionistic است که در گذشته چهره‌هایی مثل ادموند ویلسون، جورج اورول، تی‌.اس. الیوت یا ازرا پاوند در آن سرآمد بودند. فکر نمی‌کنید ترویج نمونه‌های خوب این نوع نقد بیشتر در فضای عمومی نقد (مطبوعات و جلسات نقد) در ایران می‌تواند راهگشا باشد؟

پاینده: نکته‌ی مهم در خصوص نوشته‌های ژورنالیستی دقیقاً همین است که خودتان هم اشاره کردید: این‌که این نوشته‌ها به تعبیر درستش «ریویو» هستند، نه نقد ادبی. وقتی مقاله‌ای با عنوان «نقدی بر …» راجع به یک رمان یا یک مجموعه‌ی شعر در مجله یا نشریه‌ای منتشر می‌شود، باید توقع داشته باشیم که آن مقاله چهارچوب نظری خاصی را اتخاذ کرده باشد. نقد بدون اتکا به نظریه نمی‌تواند صورت بگیرد، والا دیگر نقد نخواهد بود، بلکه نظری شخصی و دلبخواهانه است. نظر شخصی و دلبخواهانه را هر کسی (حتی کسی که هیچ‌چیز راجع به ادبیات نمی‌داند) می‌تواند ابراز کند. اما وقتی صحبت از نقد می‌کنیم، آن‌وقت کاری تخصصی در حوزه‌ی ادبیات و علوم انسانی را در نظر داریم که با استناد به روش‌شناسی‌های برآمده از نظریه‌های ادبی و همچنین با استفاده از اصطلاحات تخصصی نقد صورت می‌گیرد. همان‌طور که نویسنده‌ی کتاباصول و مبانی تحلیل متون ادبی در فصل هفتم کتابش متذکر می‌شود، نقد باید هدفی اندیشه‌مبنا مرتبط با بسط‌وگسترش معرفت درباره‌ی متن یا متن‌های مورد بررسی داشته باشد و بحثی روشن درباره‌ی این‌که متن مورد بررسی به چه شیوه‌ای معناسازی می‌کند و چرا آن شیوه در متن استفاده شده است به خواننده ارائه دهد. در حالی که مقالات ریویو چنین هدفی ندارند و از چنین روشی پیروی نمی‌کنند. زبان مقالات ژورنالیستی عموماً کمتر رسمی و تخصصی است و به جای هدفی اندیشه‌مبنا، بیشتر به منظور برشمردن نقاط قوّت یا ضعف‌های یک اثر ادبی نوشته می‌شوند. آنچه شما «نقد impressionistic» نامیده‌اید در واقع مصداق «مغالطه‌ی احساس» است که بر اثر آن، نویسنده‌ی مقاله به جای تحلیل اثر ادبی، احساس خودش از خواندن آن اثر را توصیف می‌کند. این مغالطه در نقد جایز نیست، حال آن‌که در مقالات ریویو کاملاً متداول است. به همین ترتیب، در نقد جدید نیّت مؤلف چندان اهمیت تعیین‌کننده‌ای ندارد، حال آن‌که اکثر مقالات ریویو با این فرض نوشته می‌شوند که هدف یا منظور مؤلف را کشف می‌کنند و توضیح می‌دهند. یا موضوع بااهمیتی مثل شواهد متنی را در نظر بگیرید. سلینا کوش در این کتاب مکرراً تأکید می‌کند که برای نقد هر اثری حتماً باید بخش‌هایی از آن را به شیوه‌ی موسوم به «قرائت تنگاتنگ» بخوانیم و تحلیل کنیم، اما مقالات ژورنالیستی عموماً بدون استناد به جزئیات و بیشتر بر اساس گزاره‌های عام نوشته می‌شوند. می‌توانم حتی بیش از این درباره‌ی تفاوت نقد ادبی و مقالات ژورنالیستی توضیح بدهم، اما قاعدتاً این کار شرح‌وتفصیلی را می‌طلبد که جایش در مصاحبه نیست. به نظر من، اشتباه رایج در کشور ما از آن‌جا شروع می‌شود که مقالات ژورنالیستی را با عنوان «نقد» معرفی می‌کنیم. review در این‌جا یعنی «مرور و معرفی»، نه نقد آثار ادبی. به نظرم اگر معادل درست و دقیق ریویو، یعنی «مرور و معرفی»، را به کار ببریم، آن‌گاه مشکلی در کار نخواهد بود. اتفاقاً برخلاف آنچه شاید شما استنباط کرده باشید، من هیچ مخالفتی با مقالات ژورنالیستی درباره‌ی آثار ادبی ندارم و حتی معتقدم شیوه‌ی مقاله‌نویسی برای مطبوعات و نشریات را باید با واحدهای درسی در دانشگاه یا با برگزاری کارگاه‌های آموزشی بیرون از دانشگاه به علاقه‌مندان آموزش داد. اگر دانشجویان ادبیات شیوه‌ی درست ریویونویسی را در دانشگاه بیاموزند، چشم‌انداز روشن‌تری از یافتن کار در عرصه‌ی مطبوعات برای‌شان ایجاد خواهد شد. مقالات ژورنالیستی می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای در معرفی آثار جدید ادبی و هنری ایفا کنند و با این کار به اقتصاد نشر هم یاری می‌رسانند. نشریات معتبر و کاملاً شناخته‌شده‌ای همچون «نیویورکر» و غیره که شما هم اشاره کردید، دقیقاً همین کار را می‌کنند، اما هیچ‌کس مقالات این نشریات را «نقد ادبی» نمی‌نامد.

http://s8.picofile.com/file/8295391150/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87_%D8%A8%D8%A7_%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D9%BE%D9%88%DB%8C%D8%A7_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84_%D9%88_%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C.jpg

۴. یکی از ویژگی‌های مهم کتاب «اصول و مبانی تحلیل ادبی» توجه به ارائه‌ی نوعی روش‌شناسی برای نوشتن نقد ژورنالیستی‌ست. شما نقدهایی که در مطبوعات ایران نوشته می‌شود را تا چه حد با معیارهای ارائه‌شده در کتاب سلینا کوش منطبق می‌بینید؟

پاینده: به همان دلایلی که سلینا کوش می‌گوید، من هم اعتقاد دارم که باید طرز درست نگارش این نوع نوشتار را آموزش داد و ترویج کرد، با این تذکر که نوشتار ژورنالیستی ماهیتاً با نقد ادبی تفاوت دارد. خلط معنایی این دو نوع نوشتار را با یک اصلاح زبانی می‌توانیم برطرف کنیم، به این صورت که مقالات ژورنالیستی را «مرور و معرفی» آثار ادبی بنامیم. در خصوص تطبیق یا عدم تطبیق مقالات ژورنالیستی در مطبوعات ما با معیارهایی که سلینا کوش برای این نوع نوشتار برمی‌شمرَد، به گمانم کافی است مقایسه‌ای بکنیم بین نمونه‌هایی از مطبوعات خودمان و آن نمونه‌هایی که او در کتاب آورده تا تفاوت‌ها آشکار شود. متأسفانه فضای توهین‌آلود و موهنی بر بسیاری از این مقالات حاکم است که کمکی به اعتلای ادبیات در جامعه‌ی ما نمی‌کند. بسیاری از رمان‌نویسان و شاعرانی که من می‌شناسم به صراحت می‌گویند از این مقالات ناخرسندند، به این سبب که مقاله‌نویس به جای بررسی اثر ادبی، محفل‌بازانه شخصیت مؤلف را ترور کرده است. در برخی از این نوشته‌ها، الفاظ و تعبیرهای زشت و توهین‌آمیز آنچنان به وفور به کار می‌روند که خواننده احساس می‌کند اصولاً طرز بیان در این مقالات با توهین همراه است. در نقطه‌ی مقابل، به مقالاتی برمی‌خوریم که در آن‌ها به مؤلف توهین نشده، بلکه برعکس خیلی هم از مؤلف تعریف‌وتمجید شده است، اما از یاد نباید باید برد که این تعریف‌وتمجیدها ایضاً صبغه‌ای محفلی دارند و به نظر می‌رسد در یک بده‌بستان کاملاً حساب شده، این مقاله‌نویس از آثار دوستش تعریف کرده است تا در زمانی دیگر دوستش با مقاله‌ی مشابهی از او تعریف کند. این قبیل نوشته‌ها نه فقط کمکی به پاگیری نوشتار سالمِ ژورنالیستی نمی‌کنند، بلکه عامّه را هم به روشنفکران و ادبیات و هنر بدگمان می‌کنند.

۵. در فصل سوم کتاب توجهی خاص به نقد از منظر تاریخ ادبیات شده است. این درحالی‌ست که در کتاب‌های نظریه و نقد ادبی که در یکی دو دهه‌ی اخیر تألیف شده است معمولاً کمتر روی نقد از منظر تاریخی تمرکز شده و مکاتب نوین نقد مثل نقد پسااستعماری و نقد فمینیستی و … بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. آیا باید این توجه را نشانه‌ای از تلاش برای احیای یکی از مکاتب کلاسیک نقد ادبی در آکادمیِ معاصر به حساب آورد؟

پاینده: این گزاره که کتاب‌های جدید در حوزه‌ی نقد کمتر به نقد از منظر تاریخی توجه دارند، گزاره‌ی دقیقی نیست. از زمان ارسطو که با رساله‌ی «شعرشناسی» نخستین کتاب در حوزه‌ی نظریه و نقد ادبی را نوشت، تاریخ همواره جزو مهم‌ترین مباحث مطالعات نقادانه بوده است. البته در طی زمان، تعریف ما از چیستی تاریخ و نحوه‌ی بررسی متون ادبی از منظر تاریخ یا با تکیه بر ملاحظات تاریخی، دستخوش تغییرات فراوانی شده است. می‌توان گفت تا اواخر سده‌ی نوزدهم، تاریخ شالوده‌ی فهم ادبیات محسوب می‌شد، به این معنا که دست‌اندرکاران مطالعات ادبی معتقد بودند برای فهم درست هر متن ادبی‌ای، ابتدا باید اوضاع‌واحوال آن برهه‌ای از تاریخ را که متن مورد نظر در آن نوشته شده است بدانیم و بعد نشان بدهیم که متن چگونه آن اوضاع‌واحوال را در خود بازتاب داده است. این نظریه، که اصطلاحاً «نظریه‌ی بازتابندگی» نامیده می‌شود، در قرن بیستم با چالش‌های نظری متعددی روبه‌رو شد و اکنون دیگر منسوخ تلقی می‌شود، هرچند که هنوز در کشور ما مبنای تدریس ادبیات فارسی دقیقاً همین نظریه است. فوکو را در نظر بگیرید. دیدگاه فوکو درباره‌ی تطور گفتمان‌ها در اصل ماهیتی تاریخی دارد، اما دیگر مبتنی بر این تز ساده و تقلیل‌گرا نیست که «متون ادبی شرایط زمانه‌ی خودشان را منعکس می‌کنند». ادبیات می‌تواند به جای انعکاس اوضاع تاریخی، پادگفتمانی بر ضد گفتمان مسلط در یک برهه‌ی تاریخی باشد. در این رویکرد، تاریخ از دایره‌ی ملاحظات منتقد ادبی حذف نمی‌شود، حتی جایگاهی ثانوی یا کم‌اهمیت هم پیدا نمی‌کند، بلکه از ماهیتی دینامیک برخوردار است و عرصه‌ی کشاکش گفتمان‌های متعارض قلمداد می‌شود. به طریق اولی، نقد پسااستعماری هم بدون ملاحظات تاریخی نوشته نمی‌شود، اما باز هم آن فرمول ساده‌پندارانه که «ادبیات تاریخ را نشان می‌دهد» کنار می‌رود و دیدگاه پیچیده‌تری جایگزینش می‌شود در مورد این‌که هویت‌ها برساخته‌های تاریخی‌اند، نه این‌که ذاتاً وجود داشته باشند و صرفاً به طور مکانیکی در ادبیات بازتاب پیدا کنند. اتفاقاً از دهه‌ی ۱۹۸۰ به این سو با نظریه‌پردازی‌های کسانی مانند استیون گرینبلت و لوئی مانتروز، تاریخ بار دیگر در کانون مباحث نقد ادبی قرار  گرفته است، اما باز هم باید توجه کنیم که تعریف تاریخ‌گرایان نوین از تاریخ به کلی با آنچه ما تا پیش از این نظریه‌ها از مفهوم «تاریخ» استنباط می‌کردیم تفاوت دارد. تاریخ اکنون بیش از آن‌که مجموعه‌ای از حقایق مسلم پنداشته شود، نوعی روایت محسوب می‌شود. به این ترتیب، توجه نویسنده‌ی کتاب اصول و مبانی تحلیل متون ادبی به تاریخ را نه نشانه‌ای از احیاء تاریخ در نظریه‌های ادبی، بلکه حاکی از اهمیت برداشت‌های نو از تاریخ در نقد ادبی باید محسوب کرد.

۶. آقای پاینده ترجمه‌ی شما از کتاب «اصول و مبانی تحلیل متون ادبی» ترجمه‌ای بسیار خوش‌خوان و از نظر معنایی شفاف است و خواننده موقع خواندن متن با سکته و دشواری در دریافت معنا روبه‌رو نمی‌شود. این درحالی‌ست که بسیاری از ترجمه‌های متون نظریه و نقد ادبی در ایران متن‌هایی گنگ و مبهم هستند که فهم‌شان حتی برای مخاطب حرفه‌ای گاه بسیار دشوار و حتی غیرممکن است. با نگاهی آسیب‌شناسانه به وضعیت ترجمه‌ی متون نظریه و نقد ادبی در ایران، وضعیت کلی ترجمه در این حوزه را چه‌طور ارزیابی می‌کنید؟

پاینده: در این حوزه آسیب‌های متعددی وجود دارند. یکی از آن‌ها، مسلط نبودن مترجم به نظریه‌های ادبی است. این تصور نادرست که مترجم می‌تواند برای امرار معاش هر متنی را ترجمه کند، در برخی از بهترین ناشران ما هم دیده می‌شود. مثل هر حوزه‌ی تخصصی دیگری، کتاب‌های نظریه و نقد ادبی را کسانی می‌توانند به درستی ترجمه کنند که خود، به دلیل رشته‌ی تحصیلی‌شان، درس‌هایی در این زمینه گذرانده باشند و چندوچون این نظریه‌ها را بدانند. برخی از شناخته‌شده‌ترین کتاب‌های نقد ادبی را کسانی در کشور ما ترجمه کرده‌اند که انواع‌واقسام کتاب‌ها در زمینه‌های دیگر را هم در فهرست کارهای‌شان می‌بینیم. پیداست که این اشخاص نمی‌توانند ترجمه‌های رسا و قابل فهمی از متون تخصصی نظریه و نقد ادبی به دست دهند. یک آسیب دیگر که بخصوص در میان برخی از اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها رواج دارد، سپردن ترجمه‌ی کتاب‌های نقد ادبی به دانشجویان و انتشار آن‌ها به نام خود است. واگذار کردن یا در واقع اجباری کردن ترجمه به عنوان بخشی از تکالیف این یا آن درس دانشگاهی، به چنان روال عادی‌ای تبدیل شده است که گویا افشا کردنش اصلاً مناسبت یا موضوعیتی ندارد. یکی از کسانی که من می‌شناسم با افتخار به خود من می‌گفت که کتابی درباره‌ی نقد ادبی را به پنج نفر از دانشجویان داد تا برایش ترجمه کنند و سپس حاصل کار را به نام خودش منتشر کرد. البته خوانندگان حرفه‌ایِ کتاب‌های این حوزه مانند خود شما می‌توانند سَره را از ناسَره تشخیص دهند و قطعاً متوجه می‌شوند که حتی با چندین بار خواندن این قبیل ترجمه‌های مغلوط و مخدوش باز هم نمی‌توان نقد ادبی یاد گرفت. یک آسیب جدی دیگر این است که برخی مترجمان به جای انتخاب کتاب‌هایی که با نیازها یا اولویت‌های آموزشی و پژوهشی ما انطباق داشته باشند، از مد روز پیروی می‌کنند و زحمت ترجمه‌ی کتاب‌هایی را می‌کشند که هرچند درباره‌ی نظریه‌های متأخر است، اما به علت نداشتن پشتوانه‌ی لازم در کشور ما، نمی‌تواند در شناساندن مبانی نظری یا شیوه‌های علمی نقد ادبی برای ما مفید باشد. مقصودم از پشتوانه‌ی لازم این است که نظریه‌های جدید در خلأ شکل نمی‌گیرند، بلکه اغلب در برهم‌کنشی دیالکتیکی با پیشینه‌ای نظری مطرح و پرورانده می‌شوند. ژیژک میراث‌دار اندیشه‌هایی است که ریشه‌اش را باید در آراء فروید و لاکان دید. طبیعتاً وقتی کسی ترجمه‌ای درباره‌ی افکار و ایده‌های ژیژک بخواند بی آن‌که با پشتوانه‌ی تئوریک او آشنا باشد، آن ترجمه کمکی به خواننده نخواهد کرد. این فقط یک مثال است، اما به گمانم آن را می‌توان به بسیاری دیگر از حوزه‌های نقد ادبی و فرهنگی جدید که بویژه بنیانی فلسفی دارند تسرّی داد.

۷. برای خودتان مهم‌ترین چالش در ترجمه‌ی کتاب سلینا کوش چه بود؟

پاینده: مانند هر کتاب خارجی دیگری، البته این کتاب هم برای خوانندگان ایرانی یا فارسی‌زبان نوشته نشده است. از این رو، نویسنده‌ی کتاب در جاهایی به موضوعاتی اشاره کرده و به سرعت از آن عبور کرده است. در این موارد، فرض او این بوده که خواننده خودش با آن موضوع آشناست و توضیح بیشتر ضرورتی ندارد. همان‌طور که اگر یک پژوهشگر یا نویسنده‌ی ایرانی کتابی بنویسد و به «بوف کور» اشاره کند، طبیعتاً لازم نمی‌بیند که اشاره کند مؤلف این اثر کیست، پیرنگ داستان چیست، چه فضای وهمناکی دارد و غیره، چون «بوف کور» برای اهالی ادبیات در کشور ما شناخته‌شده‌تر از آن است که چنین توضیحاتی ضروری باشند. اگر من فقط به ترجمه‌ی اشاره‌های سلینا کوش بسنده می‌کردم، احتمالاً مطالب این کتاب هم مانند همان کتاب‌هایی که شما در پرسش قبلی گفتید، برای خواننده گنگ و نامفهوم جلوه می‌کرد. به همین علت، من لازم دیدم به منظور قابل فهم کردن بحث‌های نویسنده، توضیحات فراوانی را به صورت زیرنوشت به کتاب اضافه کنم. اکثر این توضیحات راجع به پیرنگ فیلم‌ها و رمان‌هاست. همچنین از آن‌جا که خواننده‌ی برخوردار از اطلاعات متوسط را در نظر داشتم، همه‌ی نویسندگان یا شاعران و فیلمسازانی را که در این کتاب از آن‌ها نام برده شده به خواننده معرفی کردم تا او بتواند بافتار زمانی تولید این آثار را در نظر بگیرد. تکرار می‌کنم که من از راه تجربه‌ی خودم در دانشگاه به ضرورت این کار پی برده‌ام. شاید شما در مقام خواننده‌ی حرفه‌ای کتاب‌های نقد ادبی خیلی از این رمان‌نویسان و فیلمسازان را بشناسید و این قبیل زیرنوشت‌ها را لازم نداشته باشید. در این صورت، به سهولت می‌توانید از خواندن آن مواردی که خودتان می‌دانید اجتناب کنید. به هر حال، زیرنوشت بنابه تعریف حاوی اطلاعات حاشیه‌ای است و خواندنش اجباری نیست. اما برای آن کسانی که ممکن است اکثر این اشخاص را نشناسند، مراجعه به این زیرنوشت‌ها می‌تواند واقعاً کمک‌کننده باشد. در ابتدای این مصاحبه به نیازسنجی و درک نیازهای واقعی اشاره کردم. این‌جا هم باید بگویم من حتی در کلاس‌های دکتری ادبیات می‌بینم که عده‌ی زیادی از مخاطبانم این قبیل اطلاعات را ندارند. تألیف یا ترجمه‌ی کتابی که در خلأ نوشته یا ترجمه شود، به هیچ‌کسی کمک نمی‌کند.

یکی دیگر از چالش‌هایی که من با آن مواجه بودم، معادل‌یابی برای اصطلاحات جدیدی بود که بر اثر نظریه‌پردازی‌های متأخر (عمدتاً نظریه‌های پسامدرن) در حوزه‌ی ادبیات ابداع شده‌اند. نمونه‌ی ساده‌ای می‌زنم: نویسنده چندین بار اصطلاح «داستان‌های هواداران» را در کتابش به کار برده است. قاعدتاً اگر باز هم صرفاً همین اصطلاح را در ترجمه به کار می‌بردم ولی هیچ توضیحی به خواننده‌ی فارسی‌زبان نمی‌دادم، بعید می‌دانم که این کتاب برای مخاطب قابل فهم می‌بود. اصطلاح «داستان‌های هواداران» به شکل جدیدی از ادبیات داستانی اطلاق می‌شود که دوستداران فیلم‌های سینمایی، سریال‌های تلویزیونی یا رمان‌های عامّه‌پسند خودشان درباره‌ی شخصیت‌های این قبیل فیلم‌ها و رمان‌ها می‌نویسند و بیشتر در فضای مَجازی انتشار می‌دهند. فرض کنید اگر کسی داستانی درباره‌ی هامون (شخصیت اصلی فیلم معروف داریوش مهرجویی) بنویسد و ابعادی از زندگی این شخصیت را که در فیلم اصلی به آن پرداخته نشده بکاود، این داستان را اصطلاحاً «داستان هواداران» می‌نامیم و مقصودمان این است که این داستان را داریوش مهرجویی (خالق شخصیت هامون) ننوشته، بلکه دوستداران یا به اصطلاح هواداران این فیلم آن را نوشته‌اند. یا به طریق اولی، اصطلاح «دنباله» به فیلم یا رمانی اطلاق می‌شود که داستان یک فیلم یا رمان را ادامه می‌دهد. یعنی برای مثال، اگر ادامه‌ی زندگی هامون را نه در قالب یک فیلم، بلکه در ژانری دیگر (مثلاً به صورت یک رمان) بنویسیم و زندگی او را بعد از نجات پیدا کردن از خودکشی نافرجامش دنبال کنیم، حاصل این کار اصطلاحاً «دنباله» نامیده می‌شود. توضیح دادن این اصطلاحات، که ضمناً تعدادشان هم کم نبود، وقفه‌های ناخواسته‌ای به کار ترجمه می‌داد، چون ناچار بودم درباره‌ی این اصطلاحات تحقیق کنم و با زبانی روشن و در عین حال به اختصار (در قالب زیرنوشت‌هایی کوتاه) توضیح‌شان بدهم. این وقفه‌ها دشواری کار را بیشتر می‌کرد، اما به نظر من ضروری بود تا خواننده کتاب را با عذاب نخواند، بلکه از خواندن آن لذت ببرد.

۸. یکی از ویژگی‌های مهم کارنامه‌ی شما در نقد ادبی این است که علیرغم این‌که آثار تألیفی فراوانی در این حوزه دارید هرگز ترجمه را کنار نگذاشته‌اید و به آن به چشم یک فعالیت قلمی دست‌دوم نگاه نکرده‌اید. چه ضرورتی باعث می‌شود همچنان به ترجمه در حوزه‌ی کاری خودتان یعنی نظریه و نقد ادبی این‌طور جدی بپردازید؟

پاینده: در نظام دانشگاهی ما برای ترجمه چندان ارزشی قائل نمی‌شوند. فرض‌شان این است که اگر کسی تألیف بکند، حتماً از دانش فراوانی برخوردار است و اگر ترجمه بکند کار مهمی نکرده چون حرف کسی دیگر را به زبانی دیگر برگردانده است. این تصور غلطی است که من تلاش می‌کنم با ترجمه‌هایم بطلانش را ثابت کنم. به یاد دارم، چندین سال پیش، وقتی قرار بود از مرتبه‌ی استادیار به دانشیار ارتقا پیدا کنم، از جمله کارهای پژوهشی‌ای که به دانشگاه ارائه کردم، ترجمه‌ام از آخرین اثر فروید با عنوان «رئوس نظریه‌ی روانکاوی» بود که من آن را در نشریه‌ی «ارغنون» منتشر کرده بودم. فروید این اثر را اندکی پیش از مرگ نوشت و در واقع پخته‌ترین و به تعبیری فلسفی‌ترین دیدگاه‌هایش درباره‌ی ساحت روانیِ تجربه‌های انسان را در آن ارائه می‌کند. به یاد دارم، یکی از کسانی که در آن زمان عضو کمیته‌ی منتخب دانشکده و مسئول ارزیابی پرونده‌ی ارتقاء من بود، در صحبت با من گفت به این ترجمه هیچ امتیازی تعلق نمی‌گیرد. وقتی پرسیدم چرا، پاسخ داد: «خُب معلوم است. این فقط یک ترجمه است.» متأسفانه این همکار فلسفه‌خوانده‌ی من از درک اهمیت آخرین رساله‌ی یکی از بزرگ‌ترین و اثرگذارترین فیلسوفان قرن بیستم که پارادایم سوژه‌ی دکارتی را یکسره واژگون کرد، عاجز بود. اما به گمانم او نظری شخصی ابراز نمی‌کرد؛ گفته‌اش بیانگر یک طرز تفکر بود که نه فقط در میان مدیران وزارت علوم هواخواه دارد، بلکه در بالاترین سطوح سیاسی پشتیبانی می‌شود. عین همین مشکل در زمان ارتقاء من به استادتمامی تکرار شد. باز هم ترجمه‌هایم (اعم از کتاب‌هایی که ترجمه کردم یا مقاله‌هایی که رنج ترجمه کردن‌شان را برای خود خریده بودم) در نظام ارزشیابی آکادمیک ما مهم تلقی نمی‌شدند. اگرچه این مسئله هیچگاه مانع از ارتقاء من نشد، با این حال اصل موضوع از نظر من هنوز درخور اعتراض است. چرا نباید برای ترجمه ارزش قائل باشیم؟ مطابق با دیدگاه رسمی در کشور ما، ترجمه صرفاً برگرداندن متنی مکتوب از یک زبان به زبانی دیگر محسوب می‌شود، اما این دیدگاه به شدت ابتر است. من متقابلاً به دیدگاه والتر بنیامین در مقاله‌اش با عنوان «وظیفه‌ی مترجم» اعتقاد دارم. او در این مقاله که در سال ۱۹۲۳ نوشت، استدلال می‌کند که ترجمه حکم زنده کردن دوباره‌ی متن به شکلی نو را دارد. مراد فرهادپور مقاله‌ی تأمل‌انگیزی درباره‌ی ترجمه دارد که زمانی در مجله‌ی «پل فیروزه» منتشر شده بود. در آن مقاله، فرهادپور به درستی استدلال می‌کند که ترجمه شکلی از اندیشیدن است. من می‌خواهم اضافه کنم که برعکسِ این گزاره نیز به همان میزان صحیح است: اندیشیدن شکلی از ترجمه‌ی برداشت‌های حسی ما از جهان پیرامون‌مان به ایده‌های انتزاعی و ذهنی است. ترجمه همچنین تبلور تفهیم‌وتفاهم میان‌فرهنگی یا مراوده‌ای بین‌الاذهانی است. خشونتی که داعش نماینده‌ی تمام‌عیارش است، قائل به هیچ‌گونه گفت‌وگوی میان‌فرهنگی نیست. در جهانی که جنگ و خشونت همه‌جای آن را در بر گرفته است، ترجمه راهی برای فهم «دیگری» است و لذا از نظر من یک ضرورت مبرم محسوب می‌شود. مفاهمه و درک متقابل ملت‌ها از یکدیگر از جمله با ترجمه میسر می‌شود. ترجمه مرزهای دانش را درمی‌نوردد و دسترسی به اندیشه‌ها و آرائی را امکان‌پذیر می‌کند که در غیر آن صورت هیچ‌وقت نمی‌توانیم از آن‌ها آگاه شویم. فراموش نکنیم که در ادبیات پسامشروطه به این سو، ترجمه نقش بسزایی در شناساندن جریان‌های فکری و سبک‌های هنری و ادبی جهان به نویسندگان و شاعران ما داشته است. نوشته شدن برخی از شاهکارهای ادبیات معاصر را مرهون ترجمه آثاری هستیم که نوشتن به آن سبک‌وسیاق را به نویسندگان ما یاد داد. با این اوصاف، بله من برای ترجمه ارزش قائلم و سعی می‌کنم به سهم خودم به این حوزه‌ی پژوهشی یاری برسانم. اعتقادم این است که اگر بتوانیم بهترین منابع نظریه و نقد ادبی را به زبان فارسی ترجمه کنیم، هم به نضج گرفتن جریان علمی و جدی نقد یاری خواهیم رساند و هم حتی شکل‌های نوین آفرینش متون ادبی را به ادیبان‌مان می‌شناسانیم. اما آنچه به شدت با آن مخالفم و شکلی از فساد در آکادمی ایرانی می‌دانم، عبارت است از سپردن ترجمه به دانشجویان و چاپ آن ترجمه‌ها به نام خود.

۹. کمی در مورد کار بعدی‌تان که احتمالاً در دست نگارش یا ترجمه دارید توضیح می‌دهید؟

پاینده: در حال حاضر مشغول تألیف کتابی در زمینه‌ی نظریه‌های نقد ادبی هستم. تأکیدم در این کتاب بر پیوند میان مطالعات ادبی و مطالعات فرهنگی است و لذا متن‌هایی که بررسی می‌کنم، لزوماً شعر و داستان و سایر شکل‌های متعارف ادبیات نیستند، بلکه معماری، نقاشی، سریال‌های تلویزیونی، پوستر فیلم‌های سینمایی و عکس‌های خبری هم از جمله متون فرهنگی‌ای هستند که با نظریه‌های نقادانه‌ی میان‌رشته‌ای آن‌ها را تحلیل می‌کنم.

-------------------- 


برگرفته از وبلاگ دکتر حسین پاینده


برچسب ها: حسین پاینده، نقد ادبی،  

تاریخ : دوشنبه 15 خرداد 1396 | 09:08 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

عنوان «رمان اجتماعی» به گونه‌ای از رمان اطلاق می‌شود که موضوع محوری آن به نحوی از انحاء به مسائل اجتماعی، بویژه در محیط‌های شهری و جوامع صنعتی، مربوط می‌شود. پیدایش رمان اجتماعی به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، یعنی زمانی که شروع فرایند پُرشتاب صنعتی شدن در جوامع، مجموعه‌ی جدیدی از مسائل و مشکلات را در حوزه‌ی روابط بینافردی ایجاد کرد. این مشکلات طیف وسیعی داشتند که در یک سوی آن مسائل اقتصادی و فرهنگی به چشم می‌خورد و در سوی دیگر مسائل سیاسی. در اکثر رمان‌های اجتماعی تصویر رقت‌آوری از زندگی پُرمصیبت اقشار تحتانی جامعه به خواننده ارائه می‌شود. این نوع رمان در کشور ما نیز با همین مضامین و بعد از انقلاب مشروطه شکل گرفت. اوج رمان اجتماعی در ایران را در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ شمسی در آثار داستان‌نویسانی همچون جلال آل‌احمد، احمد محمود و سپس محمود دولت‌آبادی می‌توان دید. گره خوردن مسائل اجتماعی و سیاسی با ادبیات در کشور ما باعث شده است که این نوع رمان امروزه هم در زمره‌ی پُرطرفدارترین شکل‌های ادبیات داستانی محسوب شود.

در نشست «رمان اجتماعی» که به همت گروه پژوهشی «فرهنگ، تاریخ و پژوهش‌های میان‌رشته‌ای» برگزار می‌شود، علاوه بر حسین پاینده (عضو این گروه)، دو سخنران مهمان نیز در خصوص ماهیت و ویژگی‌های رمان اجتماعی در ایران سخن خواهند گفت که عبارت‌اند از: حسین سناپور (نویسنده و پژوهشگر رمان معاصر ایران) و فاطمه خضری (انسان‌شناس و پژوهشگر ادبیات).

این جلسه در تاریخ دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ۹۶، ساعت ۱۶، در محل «پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات»‌ برگزار می‌شود که نشانی آن بدین قرار است: تهران، پایین‌تر از میدان ولی‌عصر، خیابان دمشق، شماره‌ی ۹.

شرکت در این نشست برای همه‌ی علاقه‌مندان آزاد است.

http://s9.picofile.com/file/8293226550/%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%B1_%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AA_%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C.jpg



برگرفته از وبلاگ دکتر حسین پاینده

برچسب ها: حسین پاینده، سخنرانی،  

تاریخ : یکشنبه 10 اردیبهشت 1396 | 09:22 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
میدانی مهربانم ،  تنها رقیب اصلی زندگی ، مرگ هست و تنها رقیبی هست که زندگی را شکست می دهد. 
زندگی گاهی یک تراژدی غم انگیز و تلخ هست ولی با همه جلوه های تراژدیش, " تو" به زندگی معنا میدهی.
تو در قلب و ذهن من خواهی ماند همیشه.. موعود؛ نمی دانم وعده چیست!  وعده ی جدایی است یا وصال. ولی موعود شاید  هم روز جدایی باشد.
 می گویند موعود.. ولی تو در قلب و ذهن من خواهی ماند مهربان. 
محسن نوزعیم
96/01/31
 22:55


تاریخ : پنجشنبه 31 فروردین 1396 | 07:55 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
به گزارش روزنامه قانون به نقل از خبرگزاری ایسنا: تئوریسین اصلاحات عقیده دارد که حضور و ثبت نام احمدی نژاد در انتخابات خلاف منویات رهبری نیست، این در حالی است که وی توامان معتقد است هیچ فردی از طیف احمدی نژاد یعنی خود او و بقایی تایید صلاحیت نخواهند شد و به زودی آن ها گزینه ی دیگری را به عنوان نماینده خود معرفی خواهند کرد

قانونتئوریسین اصلاحات عقیده دارد که حضور و ثبت نام احمدی نژاد در انتخابات خلاف منویات رهبری نیست، این در حالی است که وی توامان معتقد است هیچ فردی از طیف احمدی نژاد یعنی خود او و بقایی تایید صلاحیت نخواهند شد و به زودی آن ها گزینه ی دیگری را به عنوان نماینده خود معرفی خواهند کرد.

به گزارش قانون به نقل از ایسنا،سعید حجاریان در تحلیل ثبت نام محمود احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری با وجود توصیه‌های رهبری به وی گفت: منع آقای احمدی‌نژاد برای عدم حضور در انتخابات از جانب رهبری منصوص‌العله بود. رهبری در گفتاری که در این زمینه داشتند علت را بیان کردند و آن این بود که آمدن وی باعث دوقطبی شدن انتخابات می‌شود. اکنون با حضور آقای رئیسی عملاً فضا دوقطبی شده است و دیگر آن توصیه وجهی ندارد که احمدی‌نژاد به انتخابات ورود نکند. فی‌الواقع آمدن احمدی‌نژاد فضا را از دو قطبی بودن خارج می‌کند.

این فعال سیاسی همچنین در پیش‌بینی خروجی نظر شورای نگهبان در بررسی صلاحیت احمدی‌نژاد و بقایی گفت: من گمان دارم که هم آقای احمدی‌نژاد و هم بقایی هر دو رد صلاحیت خواهند شد. احمدی‌نژاد نیرویی دارد که روز آخر ثبت‌نام خواهد کرد و وی قصد دارد که نقش آقای هاشمی در انتخابات 92 را ایفا کند. یعنی بگوید که من را رد کردید اما رای من برای فلان آقاست. در بین اطرافیان ایشان تنها فردی که می‌تواند از شورای نگهبان اجازه عبور بگیرد آقای ثمره هاشمی است و احتمال می‌دهم که این گروه چنین نقشه و برنامه‌ای در سر می‌پرورانند.

حجاریان درباره تاثیر حضور رئیس دولت قبل و حلقه اطرافیان وی  بر معادلات انتخاباتی اصول‌گرایان یادآورشد :اصول‌گرایان در این دوره همه تلاش‌شان را کردند که اشتقاقی میان‌شان اتفاق نیفتد، ولی با این حال عملاً به چند دسته تقسیم شدند. این امر به‌واسطه عدم کار تشکیلاتی منسجم و دراز مدت میان این طیف اتفاق افتاد و با اینکه همه آنان هم‌پیاله هستند، اما بر سر تقسیم کیک منازعه دارند و معلوم نیست که تا به کی این افتراق میان‌شان ادامه خواهد داشت.


برچسب ها: انتخابات،  

تاریخ : جمعه 25 فروردین 1396 | 09:21 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
((لباس سیاه چین خورده ای پوشیده بود که قالب و چسب تنش بود. وقتی که من نگاه کردم،  گویا می خواست از روی جویی که بین او و پیر مرد فاصله داشت،  بپرد؛  ولی نتوانست،  آنوقت پیرمرد زیر خنده،  خنده خشک و زننده ای بود که مو به را به تن آدم راست می کرد،  یک خنده سخت دورگه و مسخره آمیز کرد بی آنکه صورتش تغییری بکند؛  مثل انعکاس خنده ای بود که ازمیان تهی بیرون آمده باشد. ))
بوف کور/ صادق خان هدایت عزیز
19 فرودین1330 سالروز خودکشی صادق هدایت گرانسنگ

پی نوشت:
نظر استاد محمود دولت آبادی درباره صادق هدایت
: « کار ادبیات هیچ نیست مگر شناخت و هدایت این شناخت را خوب به ما یاد داد . هدایت برای شناختن خود و محیط و گذشته و امروز در تلاشی مداوم بود . هدایت ایران می پرستید و در عین حال از ابتذال حاکم بر آن نفرت داشت . »
« هدایت تمام جوانب زندگی انسان ایرانی در دایره ای می ریزد و مسوولانه ترین رفتار یک شخصیت فرهنگی را از خود به یاد گار می گذارد و در ) بوف کور ( به کمال می رسد ... هدایت نویسنده ای است بی همتا . »
صادق هدایت  محموددولت آبادی



طبقه بندی: ادبیات و رمان، 
برچسب ها: صادق هدایت، محمود دولت آبادی،  

تاریخ : شنبه 19 فروردین 1396 | 11:20 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
تحلیل ابزورد،؛  کانالی فرهنگی در فضای بی فرهنگ
" این یک تبلیغ نیست"
 با سلام و درودبر همه مخاطبان و اعضای محترم
قبل ازهر چیز باید عرض شود که " فرهنگ" تعاریف گوناگونی دارد و هنوز همه نظریه پردازان این عرصه به یک اجماع برای تعریف آن نرسیده اند. ولی یک معنی که در زبان همگی ما رایج است  به تعبیری آن را مصداق" شخصیت و تربیت" می دانیم. شخصیت ما از محیط خانواده و جامعه شکل می گیرد و ان دو محیط اشاره شده به دستان خود ما ساخته می شود. این تعامل و یکی شدن" من " و "محیط" حاکی از آن هست که اگر ما بخواهیم محیط سالم تری داشته باشیم و کمک بکنیم که شرایط فرهنگی بهتری داشته باشیم هیچ راه گریزی نداریم جز راه " خودسازی".
 دراین فضای نابسامان مجازی که ما در حال حاضر با آن روبه رو هستیم کانالهای متفاوتی را همیشه می بینیم که در عرصه , کتابخوانی, اجتماعی ، ادبیات  ، سینما ،  موسیقی ،زبان شناسی و خارجه، نقاشی ،عکاسی و... الی ماشاالله فعالیت می کنند. بعضی از این کانال ها بسیار خوب و مفید هستن که تمامی حقوق شخصیتهای حقیقی و حقوقی را رعایت می کنند و بعضی ها فقط به دنبال کپی پیست کردن مطالب بی ارزش،  بی معنا و بی مفهوم هستن که نام مولف را هم قید نمی کنند و حتی گاهی می بینیم که اثر متعلق به نویسندهٔ  اشاره شده نیست ولی برای ترویج عقاید پوچ و بی معنی نام بزرگی و نویسنده ی را زیر آن می نویسند.
 
 یک کانالی هست به نام کانال فرهنگی ابزرودکه به ادعای خویش یک کانالی هست که در عرصه فرهنگ فعالیت میکند و گروهی از نویسندگان ، اندیشمندان و روشنفکران را در هیت تحریر خود به همراه دارد و این اتفاق از نظر نگارنده مطلب بسیار نیک و امید وار کننده ای است که این چنین فعالیت سالمی در فضای مجازی رخ داده شده است. پستهای که به اشتراک گداشته می شود حکایت از فعالیت سالم و وفاداری به حوزه فرهنگ هست. البته من به شخصه با تبلیغاتی که گاهی این کانال انجام می دهد موافق نیستم .
 یک سوالی که برایم پیش میاد این است که این مجله مجازی چگونه و بر چه اساس و معیاری مثلا به فیلم ها امتیاز می دهند؟
 ولی ابزورد با هدف اگاهی در عرصه فرهنگ و هنر تلاش های زیادی را انجام داده است که این خود قابل تقدیر و تحسین هست. نگارنده بدون هیچ وابستگی شخصی و شناختی از هیت تحریر به این مجله تبریک عرض می کند و امیدوار است که همین روند ادامه دهد. 
"این یک تبلیغ نیست"

با احترام و آرزوی موفقیت
محسن نوزعیم

دانش آموخته علوم سیاسی

برچسب ها: کانال تلگرام ابزرود، فرهنگ،  

تاریخ : جمعه 18 فروردین 1396 | 12:28 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات

مرد تعیین کننده انتخابات

با سلام و دورد

وقتی که ایمیل همکاری برای گردآوری ویژه نامه سایت خوب انسان شناسی و فرهنگ دریافت کردم با خودم فکر می کردم چه مطلب مفید و ارزشمندی را میتوانم برای  همکاری و بهتر شدن ویژه نامه بنویسم به بعضی از موضوعات مورد علاقه ام  که می اندیشیدم  مثلا به مطلبی با عنوان "برد فروشنده وباخت ترامپ"، یا مثلا به نقش وعمل رسانه ها جمعی وحتی فیلمهای سینمایی که مربوط به انتخابات می تونست باشد  و  یا مثلا به " مرگ آیت الله هاشمی و ان فیلم تبلیغاتی که  جناب کمال تبریزی ساخته بودند" و یادر  مورد کتاب صالحان آلبرو کاموو.. ولی خیلی مودبانه و محترمانه کنار میگذاشتم. یک نکته "ظریف" ذهن من را جلب خودش نمود وآن هم مردی که در انتخابات آینده می تواند تعیین کننده و بسیار تاثیرگذار باشد. از انجایی که در جامعه  ما دلواپسان عده شان محدوده که در راس قدرت هستند واز افکار واعمال افراطی خودشان دست هم بر نمیدارند الان مشکل حادی با برنامه برجام پیدا کرده اند. می گویند که ما در قبال آن چیزهای که داد ه ایم خیلی بدست نیاورده ایم و بیشتر در عرصه بین الملل و زبان دیپلماتیک به این بازی میگویند" برد-باخت" یعنی ما بیشتر باخت داده ایم تا برد. باید یک سوال از این جریانهای سیاسی افراطی پرسیدکه شما خود را دیندار و مذهبیون معرفی می کنید آیا حتی  تا به حال شده به صلح امام حسن (ع) بیندیشند وکمی تامل بکنند؟

چرا اصلا ما در داخل کشورمان به یک تفاهم نهایی نمیرسیم؟  وقتی در کشوری مثل ژاپن وکره و چین اختلافی پیش میاید همگی  در داخل دست به دست هم میدهند و اجازه دخالت به هیچ کشوری نه اروپایی شرقی ،غربی ها و نه اروپایی غربی را نمی دهند.نباشد که منفعتهای شخصی تان خیلی زیاد هست که تمایل ندارید آنها را از دست بدهید. جالبه وقتی که تحریمها زیاد می شدند بعضی از دلواپسان خوشحال تر بودند از این موضوع. باید از اینها پرسید که چه سود های کلانی عایدشون میشد؟ راهی که شما می رفتید و آن گفتمان حاکم برزبان سیاسی و دیبلماسی  کشور را تا درب جنگ بردش و جنگی  را می خواستیم راه اندازی بکینم که آیندگان قضاوت بکنند وبگویند این بار جنگ را ما آغاز کردیم. مگرشما فراموش کردید که ما هشت سال از زمانی که میتوانستیم روبه بهبود وپیشرفت بیشتر برویم، بهترین جوانان، مردان وزنان غیوری که با تمام وجود وارد جنگ شدشند تا از آرمانهای خودشان، از مام وطن واز انقلابی که بدست خود به پا کرده بودند دفاع می کردند از دست داده ایم. آیا به نظرتان آن جنگ برای ما کافی نبوده؟

 راستی اصلا باید پرسید چرا به نزدیک انتخابات درباره فیش های حقوقی سخن به میان آمد؟ ایا در مجلس قبلی و دولت پیشین این حقوق ها نجومی دریافت نمی شد؟ چرا هیچ شخصی در آن زمان صحبت نمی کرد!

همگی به عمل و کنش ها و واکنشهای این دولت و آن نکته "ظریف" فکر بکنیم که در وضع کنونی چه شخصی می تواند ریس جمهور آینده ما باشد؟

محسن نوزعیم

کارشناس ارشد علوم سیاسی





طبقه بندی: علوم سیاسی، 
برچسب ها: سیاست، انتخابات، علوم سیاسی،  

تاریخ : دوشنبه 14 فروردین 1396 | 07:19 ق.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
نامه سرگشاده به استاد پرویز پرستویی عزیزم 
سلام استاد من
سلام مرد روزهای سخت
سلام مرد روزهای خوب و مهرورزی
سلام استادچهارفصل من
سلام بر مرد هزارنقش هنر هفتم
سلام حاج کاظمی که نماد دلاوری های جنگ است
سلام رضامارمولکی که نماد اعتدال و انصاف است
سلام محمود زیرتیغ که نماد وجدان بیدار است
سلام صادق مشکینی که نماد عشق به خانواده و ترس از همه جنگهااست
سلام جواد کولی که نماد مردهای لمپنی بامرام بودند
سلام خسرو پذیرش 
سلام سروان قربانی
سلام ناصر ترانزیت
سلام سلام ها.... 
سلام هنرمند محبوب من.
با احترام به عرصه هنر و  به عرصه سیاست!
استاد عزیز و ارجمندم(پرویز پرستویی) امروز خبری را از جناب دکترقانعی راد استادمسلم حوزه جامعه شناسی و ریس انجمن جامعه شناسی ایران خواندم که البته به صورت نقل و قول در کانالها و گروه های تلگرام دست به دست می شد.آن استاد ارجمند جناب قانعی راد به شرکت در حوزه انتخابات شورای شهر اشاره کرده بودند:« که البته شایان ذکر است {به ورزشکاران را هم در کنار هنرمندان قید کرده بودند} که در سیاست نباید هنرمندان وارد بشوند که این یک موضوع خطرناک است. باید کسانی وارد عرصه سیاست بشوند عضو حزبی باشند وفعالیت سیاسی داشته باشند. وتوانایی انجام مسایل سیاسی را در جامعه داشته باشند.» 
آری بنده هم با ایشان صدرصدموافقم ولی چرا من این را برای شما (پرویز پرستویی)می نویسم؟ چون شخص شما اولین هنرمند محبوب من در عرصه هنر هستید. با احترام بر همه بزرگان سینما که همگی عزیزان ما هستندولی شما را بیشتر از همه دوست  میدارم. 
می خواهم برای جناب دکتر قانعی راد گرامیم بنویسم که استاد ای کاش سیاستمداران ومردان سیاست هم وارد عرصه هنر و ورزش نشوند چون ورود آنها به عرصه هنرخطرناکتر هست. میدانید وقتی مردان سیاست وارد عرصه می شوند دیگر آن نگاه ومفهوم "هنر برای هنر" ونظریات متفاوت هنر درشاکله و مرکز سیاست یعنی "قدرت"گم می شود. جبهه گیریها صورت می گیرد مخاطبان ومردم به فراموشی سپرده می شوند.  مشکلات مردم ،مسایل اجتماعی ، مسایل فرهنگی که باید در سینما و عرصه هنر بازنمایی بشود به فراموشی سپرده می شود و به جای آن باز تولید قدرت شکل می گیرد.حتی مردان سیاست از نشانه شناسی که جز معیارها واستانداردها یک فیلم زیبا هست را برای رسیدن به مقاصد خود استفاده می کنندو آنجاست که آن جمله معروف در رشته علوم سیاسی "هدف وسیله را توجیح می کند"کاملا مصداقش را می توان لمس کرد.
استاد پرستویی عزیزم دنیای ما دنیای عجیب و غریبی است.من امروز در حین صحبت وگفتگو با یک دوست شاعردر فضای مجازی به این نتیجه رسیدم: کلا زندگی ما طنز زیبایی دارد که ما همگی از یک سرشت هستیم ولی نمیدانم چرا در ذهن ما "هنر همیشه بر حق بودن" تداعی کرده و هر روز انسجام بیشتری میگرد.

با احترام و مهر خالصانه بر هر دو استاد عزیز و والا ؛ پرویزخان پرستویی وجناب دکتر قانعی راد.

امضأ: خویش حقیقی
محسن نوزعیم
دانش آموخته ارشد علوم سیاسی 
پی نوشت: استاد پرویز پرستویی در انتخابات شورا شرکت نکرده اند و این فقط یک دلنوشته است که قلم و دل را به سوی آن بازیگر خوب و توانای سینمای ایران کشاند


9/بهار/96

برچسب ها: هنر، سیاست، پرویز پرستویی، دکتر قانعی راد،  

تاریخ : چهارشنبه 9 فروردین 1396 | 07:31 ب.ظ | نویسنده : محسن نوزعیم | نظرات
تعداد کل صفحات : 19 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By Slide Skin:.
درباره وبلاگ


من جوانی در جستجوی حقیقتی گمشده بودم در این دشت بی آب و علف ..در میان این علفهای هرز، حقیقتی بنام "خویشتن" که در نهایت آن را نیافتم.
1364/11/9
*********.
من عاشق " علوم انسانی" م. از نظر من علوم انسانی زیر بنایی اصلی زندگی و حیات انسان هاست.

*******
من عاشق نقدم! نقد منتقد ، نقدنقد و نقد "خویشم"... من سالهاست معتقدم که: درطول تاریخ هیچ کجا هیچ انقلابی رخ نداده است ، مگر اینکه اول یک انقلاب درونی اتفاق بیافتدسپس یک انقلاب بیرونی.

"محسن نوزعیم"
***************
هرگونه استفاده از مطالب و دلنوشته های این
تارنما با ذکر منبع ونام نویسنده بدون مانع می باشد.

نویسندگان
فال حافظ
ذکر ایام هفته

رتبه الکسا
ربات مترجم
ساعت

حامیان
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب